dimanche 15 janvier 2012

Η «Σπίθα», η Αριστερά, οι μετανάστες και το Λαύριο



Ο Σωτήρης Σόρογκας δεν είναι μόνο ζωγράφος. Εχει γράψει πολλά κείμενα για την τέχνη, για πρόσωπα, βιβλία. Παράλληλα, έχει τοποθετηθεί σε πολιτικά ζητήματα, ενώ τάχθηκε υπέρ της Σπίθας, της κίνησης πολιτών του Μίκη Θεοδωράκη.

«Εναντιώνομαι στις δυνάμεις που πάνε να κάνουν τον κόσμο μας έναν χυλό, για να πουλάνε καλύτερα τα προϊόντα τους. Δεν μπορούμε να χάσουμε τον πολιτισμό και την ιδιαιτερότητά μας για να γίνουμε καλύτεροι καταναλωτές. Είναι απαράδεκτο να μη διδάσκουμε ιστορία στα παιδιά. Καλή ώρα, σαν τον υποτιθέμενο συνωστισμό στην προκυμαία της Σμύρνης, αντί για τη σφαγή. Αυτά είναι ανατριχιαστικά πράγματα», σπεύδει να πει.

«Δεν φοβόσαστε μήπως σας χαρακτηρίσουν ακραίο ή εθνικιστή;» του αντιτείνω.

«Δεν φοβάμαι να λέω την άποψή μου, και στις κρίσιμες ώρες που ζούμε, είναι απαραίτητο να λέει κανείς τη δική του αλήθεια. Για παράδειγμα, κανείς σήμερα δεν μπορεί να μιλήσει ανοιχτά για την πληγή που μας έχει φέρει η μετανάστευση. Οταν κυκλοφορώ σε μέρη της Αθήνας και δεν ακούω καθόλου ελληνικά, στενοχωριέμαι και ανησυχώ.

Η Ελλάδα έχει δεχτεί αναλογικά πολύ μεγαλύτερο αριθμό ξένων από αυτόν που θα μπορούσε να αφομοιώσει. Πολλοί κάτοικοι περιοχών του κέντρου ζουν εν φοβία, διότι αυτοί οι απελπισμένοι μετανάστες καταφεύγουν εύκολα σε πράξεις βίας. Οποιοι μιλούν για τέτοια ζητήματα δέχονται επίθεση από την Αριστερά και τους κατηγορούν ως ρατσιστές, με τον ίδιο τρόπο που κατηγορούνται όσοι μιλούν για τα εγκλήματα των Σοβιετικών. Η Αριστερά είναι η πιο αντιδραστική δύναμη στην Ελλάδα, η οποία εμποδίζει την αναγέννηση, την μετάβαση στο καινούριο. Με λένε δεξιό. Εγώ θεωρώ τον εαυτό μου γνήσιο αριστερό, όχι σαν όλους αυτούς που καμώνονται τους Αριστερούς».


Τα σκαριά
Η βόλτα μας φτάνει στο τέλος και η κουβέντα ξαναγυρίζει στην τέχνη και στα καΐκια που ζωγραφίζει τελευταία. «Εχω ανακαλύψει στο Λαύριο κάτι παλιά κατεστραμμένα σκαριά και τα πολιορκώ. Τα βγάζω φωτογραφίες και τις μελετώ, πριν περάσω στον καμβά. Τα πλεούμενα μου προκαλούν τεράστια συγκίνηση, αυτά τα στραβά μαδέρια που κάποτε νικούσαν τα κύματα και τώρα είναι παραδομένα στη φθορά. Είναι ξύλα από ταξίδια που δεν τελειώνουν ποτέ, διότι κρατάνε ζωντανό το πνεύμα της απώλειας. Μέσα από τη ζωγραφική κατάφερα να ισορροπήσω από τις δικές μου προσωπικές απώλειες, να αισθάνομαι ότι έχω συνεχώς δυνάμεις και ότι πρέπει να συνεχίσω. Αν δεν υπήρχε αυτή η πίστη, τότε τα κουφάρια που ζωγραφίζω θα έμοιαζαν με φαντάσματα, ενώ τώρα νομίζω ότι κάπου μέσα σε αυτά αχνοφέγγει η ζωή και η ελπίδα».

 http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_civ_2_15/01/2012_469025

Aucun commentaire:

Enregistrer un commentaire